Teşhisim panik ataktı.Senelerce panik atağın üstesinden bir şekilde geliyordum dikkatimi başka yönlere vererek. Ama artık kapalı alanlarda başım dönmeye otobüste nefesim daralmaya ve otobüsten inmeye başlamştm.Artık iyice çekilmez olmaya başlamıştı o sırada Rabia hoca ile tanıştım.Ve terapiye başladık. Sadece bir ay oldu ve ben fazlasıyla değiştim, geliştim, öğrendim. Rabia hocamın gösterdiği yolda söyledikleriyle , önerdiği kitaplarla ve egzersiz ile ben başardım. Panik atağı yenmedim.O hep olacak.Ama onu da sevebiliriz çünkü o da kötü yaşanmışlıklardan doğdu o da mutsuz. Rabia hoca bizi arkadaş yaptı panik atak ile onu kabullendim.Meğer savaşacağım diye ne çok yıpratmışım kendimi.Lütfen savaşmayın kabul edin. Kendinizi sevin panik atağınızı da sevin.Üstümdeki emeğiniz için, beni gözlerinizle sözlerinizle kucakladığınız, bir hekimden daha çok derttaş olduğunuz ve yaralarıma dokunup içimdeki çocuğa sarılıp iyileştirdiğiniz için minnettarım Rabia Hocam.İyiki varsınız.
