36 yaşında annemi kaybetmiştim hayatta ki en büyük korkumdu, ani bir ölümdü, akabinde birlikteliğim ve yılların dostluğu dediğim arkadaşlığım bitmişti.
Tüm bu olaylar sonrası çöken ruhuma panik atak nöbeti eklenince Öykü hocamı aradım.
ilk günden meramımı anlatınca acil doktoru gibi davranıp randevu saati dışında seansa alışınız.
Tüm aktardığım duygulara, kaşınızı kaldırıp hımmm demediniz, karşılıklı konuşuyorduk ve siz tüm birikiminizle onları tek tek yorumladınız, karşımda sadece kitaplarda ezberlenen bilgilerle bir teşhis koymak yerine teşhisin aslında beni yönlendireceğini düşünerek adını kendine saklayıp çözümü bilikte yapmak harikaydı.
Uzun bir aradan sonra o derin sulardan çıkıp nefes aldığımı hissediyorum minnettarım size…
