Kimseyle konuşmak istemiyordum, kimseyi görmek istemiyordum, herşeyden nefret ediyordum. Sürekli ağlıyordum. Bu halde depresyonun dibinde olduğum birgün kendimi Fatma hanımın muayenehanesinde buldum. Güler yüzü ve samimi durusu beni öncelikle bi rahatlattı. İyi ki o gün gitmişim. Artık ağlamıyorum, hayata bi daha tutundum. İyi ki varsiniz, herşey için çok teşekkür ediyorum. Artık depresyondan korkmuyorum, çünkü nereye gideceğimi biliyorum.
