Buse öğretmenizmize otizm sınırındaki oğlum için gitmiştik. Oğlumun stereotipleri vardı. Etrafına karşı ilgisiz, kendi dünyasında bir çocuktu. Buse hocam floor time temelli ergoterapi seanslarını uyguladı ve oğlum artık çevresine daha uyumlu. Bana bakıyor, ismini duyuyor, ismine yöneliyor. Artık çok daha fazla göz teması kuruyoruz. Steriotipleri iletişim becerileri geliştikçe azaldı. Artık etrafındaki olup bitenlerin daha farkında, alıcı dili gelişti çocuğumun. Duyusal dokunsal ve vestibüler hassasiyetleri vardı. Onların da bu süreç içerisinde üstesinden geldik. Kendisiyle iyi ki karşılaşmışım iyi ki tanışmışım. Oğlumun doktoruyla yakın zamanda tekrardan bir araya geldik. O da seansların ona ne kadar iyi geldiğinden otizm denilemeyeeceğinden bahsetti. Gerçekten bir anne olarak ne kadar mutlu olduğumu anlatamam. Kendisini oğlum ve ben çok seviyoruz iyiki var
